Brezilya’nın São Paulo kentinde bulunan Latin Amerika’nın en büyük hapishanesi “Carandiru”‘da yaşanmış birtakım olayları anlatan film özellikle de 111 mahkumun hayatını kaybettiği ve “Carandiru katliamı” diye de anılan 1992 isyanına odaklanmıştır. Bu 111 kişinin 102′si polisin açtığı ateş sonucu ölmüştü. Bu kötü ünlü cezaevi 2002 yılında kapatılmış, bir bölümü muhafaza edilerek büyük bir kısmı yıktırılmıştır.

Film AIDS konusunda uzmanlaşmış bir onkolog hekim olan Dr. Dráuzio Varella’nın söz konusu cezaevinde yaptığı gönüllü araştırmalar sırasında yazdığı “Estação Carandiru” (Türkçesi: Carandiru İstasyonu) adlı kitabından uyarlanmıştır. Filmin senaryo yazarı, yönetmeni ve yapımcısı Hector Babenco’dur.

Arjantin doğumlu Brezilya’lı yönetmen Babenco yeni gerçekçi tarzdaki bu filmini konunun geçtiği gerçek mekanda, yani Carandiru ceza evinde, aralarında cezaevinin eski mahkumlarının da bulunduğu kalabalık bir amatör oyuncu grubu ile gerçekleştirmişti.

19 Mayıs 2003′te gösterildiği Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülüne aday gösterilen film çeşitli yarışma ve festivallerde 13 ödül kazandı, 16 kez de ödüle aday gösterildi.

Bu senaryo toplumda varolan “erkek adam” kriteri ardındaki gizli eşcinselliği masaya yatırıyor. Sert ve maço tavırlar, töre ve mafya ilişkisi, birbirinden çok uzakken aniden kesişen kimlikler gibi eşcinselliğin fazla konuşulmadığı bir dünyanın eşcinsel karakterlerini tahlil eden film, ticari filmlere alternatif olarak 1990′lı yıllarda gelişen, sosyal gerçeklikle sosyokültürel eleştiriyi içeren ve bir ‘kriz sineması’ olarak tanımlanan ‘yeni Arjantin sineması’nın en güzel örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.